zaterdag 27 maart 2010
Deinze - Aalter
Een fijn ochtendzonnetje begeleid me door de Vorte Bossen, langs de Gulke Putten met kasteel Carpentier en het voormalige zendstation Belradio en het Domein Hooggoed. Toch hou ik de grijze wolken in de gaten want er is regen beloofd.
zaterdag 13 februari 2010
De wase 100
Als er in je geboortedorp een wandeling wordt georganiseerd, dan is dat toch altijd iets speciaals. Deze keer een 100km-tocht door mijn geboortestreek, De Wase 100! Dit mocht ik toch niet missen.
100 km wandelen doe je niet zo maar... Daar heb je een goede conditie voor nodig, wat doorzettingsvermogen en een sterke wil. Daaraan ontbreekt het me niet, op dit vlak.
Door de sneeuwval van de laatste dagen lagen alle paden en kleine paadjes er glad bij. Ofwel platgereden door auto's, ofwel moest je opletten dat je de benen niet brak over de hard gevroren bulten en putten.
Vertrek op vrijdag 12 Februari 2010 om 21u. De eerste stappers gingen er vandoor tegen een snelle 7-8km per uur. Wijselijk liet ik hen maar gaan. een dikke 6.5 was meer dan genoeg. Door het prutsen met mijn spikies ,die me van uitglijden moesten besparen, kwam ik snel op achterstand. En na nog eens mislopen te hebben kwam ik als laatste van de 37 stappers aan de eerste controlepost aan. DAT gingen ze natuurlijk geen tweede keer tegen me zeggen. Dus ik zette al vlug een tegenoffensief in.
Met een mooi gemiddelde van 6.6 kwam ik na 26.5km aan op de eerste rustpost. Door de gezamelijke vertrekken was ik daar verplicht om een uur te wachten.
Om 02u15 konden we weer gaan. schuifelend over ijs een platgetreden sneeuwlagen. Als ik dan mijn spikies aan deed, lag er een lang stuk asfalt binnen de korste keren te wachten. Dat was niet zo gezond voor de pinnetjes van de spikies. Dus die gingen dan weer uit. Als er dan weer een stuk ijs kwam, zag je er tegenop om die vijf minuten om ze aan te doen eraan op te offeren. Dus ze bleven meer uit dan aan. Als ik ze dan eens aan had, trapte ik toevallig op een bult waar geen spike op pakte en lag ik bliksemsnel op mijn zijkant. Zonder schade gelukkig.
De controleposten waar ik telkens naar uit keek, boden soms al eens lekkere hap. Van de lauwe thee of de ijskoude cola was ik minder te spreken bij dit weertype. Tot -4 graden had men beloofd. Kou had ik echter niet, zweten des te meer. Mijn Buff heeft me af en toe moeten beschermen tegen een striemend windje.
De aankomsttijden op de rustposten waren voorzien op een gemiddelde van 5km per uur, met rustpauzes. Naar het eind toe was er niet zo veel overschot meer. Op de 2e rustpost na 66km kwam ik aan met een ruimte van 45min voor het volgende gezamelijke vertrek. Ik had toch nog een gemiddelde van 6.2 per uur. In een overvol café ging ik met stramme spieren en een blaar op mijn linkerhiel, aanschuiven voor een warme choco. Plots zag ik sterretjes, ik haastte me dus maar terug om me te zetten alvorens ik ging vallen. Na wat bekomen te zijn en een toiletje was het om 10u11 al tijd om er weer vandoor te gaan.
De spieren weer in gang trekken voor de laatste 35km. Ik had nog steeds een zeer positief gevoel. Knokken ging ik er zeker voor doen. En als er geen ongelukken gebeurde zou ik het zeker halen. Maar het werd op den duur toch zwaar!! Steeds maar weer kijken waar je die ene voet zette om de minste kans te hebben om uit te glijden. Stramme spieren die een glijpartij of val niet kunnen opvangen wegens te vermoeid. Op de hele tocht toch een keer of 3-4 en dansje uitgevoerd dat helemaal niet gepland was. Op 1 been, met beide armen en het andere been in de lucht. Verschietachtig was dat op z'n minst. Dus besloot ik na 80km en doodmoe toch die spikes aan te doen en desnoods op de asfalt aan te laten. Ik wou niet vallen en mijn zege laten ontglippen. Na een 10km kwam er echter weer een lang stuk asfalt, dus ik krijg het van dat krassen van staal op asfalt, en heb ik ze toch weer uitgedaan.
De laatste 6km, gingen tegen zo'n 4.5km per uur op dat ijs. Je kent de streek, je denkt we moeten langs daar en daar gaan. Maar natuurlijk heeft de parkoersmeester nog wel een ommetje in gedachten. Uiteindelijk net voor de sluiting van 17u (16u58) aangekomen na exact 100km. Dit met een effectieve wandeltijd van 17u en 10min, over zo'n gladde wegen vind ik dat voor mezelf een superprestatie. Weer eens iets anders dan de Dodentocht.
100 km wandelen doe je niet zo maar... Daar heb je een goede conditie voor nodig, wat doorzettingsvermogen en een sterke wil. Daaraan ontbreekt het me niet, op dit vlak.
Door de sneeuwval van de laatste dagen lagen alle paden en kleine paadjes er glad bij. Ofwel platgereden door auto's, ofwel moest je opletten dat je de benen niet brak over de hard gevroren bulten en putten.
Vertrek op vrijdag 12 Februari 2010 om 21u. De eerste stappers gingen er vandoor tegen een snelle 7-8km per uur. Wijselijk liet ik hen maar gaan. een dikke 6.5 was meer dan genoeg. Door het prutsen met mijn spikies ,die me van uitglijden moesten besparen, kwam ik snel op achterstand. En na nog eens mislopen te hebben kwam ik als laatste van de 37 stappers aan de eerste controlepost aan. DAT gingen ze natuurlijk geen tweede keer tegen me zeggen. Dus ik zette al vlug een tegenoffensief in.
Met een mooi gemiddelde van 6.6 kwam ik na 26.5km aan op de eerste rustpost. Door de gezamelijke vertrekken was ik daar verplicht om een uur te wachten.
Om 02u15 konden we weer gaan. schuifelend over ijs een platgetreden sneeuwlagen. Als ik dan mijn spikies aan deed, lag er een lang stuk asfalt binnen de korste keren te wachten. Dat was niet zo gezond voor de pinnetjes van de spikies. Dus die gingen dan weer uit. Als er dan weer een stuk ijs kwam, zag je er tegenop om die vijf minuten om ze aan te doen eraan op te offeren. Dus ze bleven meer uit dan aan. Als ik ze dan eens aan had, trapte ik toevallig op een bult waar geen spike op pakte en lag ik bliksemsnel op mijn zijkant. Zonder schade gelukkig.
De controleposten waar ik telkens naar uit keek, boden soms al eens lekkere hap. Van de lauwe thee of de ijskoude cola was ik minder te spreken bij dit weertype. Tot -4 graden had men beloofd. Kou had ik echter niet, zweten des te meer. Mijn Buff heeft me af en toe moeten beschermen tegen een striemend windje.
De aankomsttijden op de rustposten waren voorzien op een gemiddelde van 5km per uur, met rustpauzes. Naar het eind toe was er niet zo veel overschot meer. Op de 2e rustpost na 66km kwam ik aan met een ruimte van 45min voor het volgende gezamelijke vertrek. Ik had toch nog een gemiddelde van 6.2 per uur. In een overvol café ging ik met stramme spieren en een blaar op mijn linkerhiel, aanschuiven voor een warme choco. Plots zag ik sterretjes, ik haastte me dus maar terug om me te zetten alvorens ik ging vallen. Na wat bekomen te zijn en een toiletje was het om 10u11 al tijd om er weer vandoor te gaan.
De spieren weer in gang trekken voor de laatste 35km. Ik had nog steeds een zeer positief gevoel. Knokken ging ik er zeker voor doen. En als er geen ongelukken gebeurde zou ik het zeker halen. Maar het werd op den duur toch zwaar!! Steeds maar weer kijken waar je die ene voet zette om de minste kans te hebben om uit te glijden. Stramme spieren die een glijpartij of val niet kunnen opvangen wegens te vermoeid. Op de hele tocht toch een keer of 3-4 en dansje uitgevoerd dat helemaal niet gepland was. Op 1 been, met beide armen en het andere been in de lucht. Verschietachtig was dat op z'n minst. Dus besloot ik na 80km en doodmoe toch die spikes aan te doen en desnoods op de asfalt aan te laten. Ik wou niet vallen en mijn zege laten ontglippen. Na een 10km kwam er echter weer een lang stuk asfalt, dus ik krijg het van dat krassen van staal op asfalt, en heb ik ze toch weer uitgedaan.
De laatste 6km, gingen tegen zo'n 4.5km per uur op dat ijs. Je kent de streek, je denkt we moeten langs daar en daar gaan. Maar natuurlijk heeft de parkoersmeester nog wel een ommetje in gedachten. Uiteindelijk net voor de sluiting van 17u (16u58) aangekomen na exact 100km. Dit met een effectieve wandeltijd van 17u en 10min, over zo'n gladde wegen vind ik dat voor mezelf een superprestatie. Weer eens iets anders dan de Dodentocht.
dinsdag 19 januari 2010
19-01-10 Van Sint-Martens-Latem naar Deinze
In Sint-Martens-Latem neem ik weer de route op. Een straf om nog een stukje te lopen van de vorige keer is het niet. Mooie rustige natuur langs kleine wegen.Vroeg op de morgen stap ik door het pittoreske dorpje Deurle. Kleine huisjes en smal straatje met kinderkopkes zoals in grootmoeders tijd.
En deze vrouw ligt zomaar met haar beentjes open voor iedereen te kijk. Schitterend toch!!?
Dan gaat het richting Bachte-Maria-Leerne en het Kasteel van Ooidonk dat in de mist in het water ligt.
vrijdag 1 januari 2010
01-01-10 Gent Naar Sint-Martens-Latem
De eerste dag van 't jaar heeft altijd iets speciaals.
'k Heb altijd het verlangen gehad om hem actief
te spenderen en dat is bij deze gelukt...
Met een stralende ochtendzon vertrokken in Gent voor mijn 3e etappe. Er wordt hier flink gewerkt, behalve deze feestdagen, dus een echt mooi plaatje is moeilijk te schieten.
Ik loop heel de tijd rond te kijken om de 3 welbekende torens van Gent op 1 foto te krijgen, maar dat wil maar niet lukken.
Als ik echter aan de rand van de stad kom en onder een brugboog verdwijn...
zie ik die torens toch op 1 rij staan:
Ik ben niet de enige die een mooie dag als deze aan zijn hobby besteed. Alle cadeautjes en feestgedruis kunnen me gestolen worden. DIT is puur genieten!
't Was een mooie dag door een stuk mooie natuur.
Mijn doel Deinze, haal ik echter niet vandaag. In het pittoreske maar dure Sint-Martens-Latem zoek ik naar een bus die me naar het dichtstbijzijnde station kan brengen. Omdat ik daar toch een half uur op moet wachten, vertrek ik maar te voet. Ik ben vóór de bus in 't station van De Pinte. Net op tijd voor de trein naar huis.
'k Heb altijd het verlangen gehad om hem actief
te spenderen en dat is bij deze gelukt...
Met een stralende ochtendzon vertrokken in Gent voor mijn 3e etappe. Er wordt hier flink gewerkt, behalve deze feestdagen, dus een echt mooi plaatje is moeilijk te schieten.
Ik loop heel de tijd rond te kijken om de 3 welbekende torens van Gent op 1 foto te krijgen, maar dat wil maar niet lukken.
Als ik echter aan de rand van de stad kom en onder een brugboog verdwijn...
zie ik die torens toch op 1 rij staan:
Ik ben niet de enige die een mooie dag als deze aan zijn hobby besteed. Alle cadeautjes en feestgedruis kunnen me gestolen worden. DIT is puur genieten!
't Was een mooie dag door een stuk mooie natuur.
Mijn doel Deinze, haal ik echter niet vandaag. In het pittoreske maar dure Sint-Martens-Latem zoek ik naar een bus die me naar het dichtstbijzijnde station kan brengen. Omdat ik daar toch een half uur op moet wachten, vertrek ik maar te voet. Ik ben vóór de bus in 't station van De Pinte. Net op tijd voor de trein naar huis.
zondag 22 november 2009
Via Francigena: Laarne - Gent
La Via Francigena is een pelgrimsroute zoals die naar Santiago di Compostella.
Zo'n 1900km lang, van Canterbury in Engeland, via Frankrijk en Zwitserland naar Roma in Italië.
Mijn bedoeling is weekends, korte vakanties enz aan dit plan te wijden aangezien een echte pelgrimage van enkele maanden, voorlopig, alleen maar een droom zal blijven. Toch wil ik vasthouden aan dit concept. Ook wil ik van thuis uit vertrekken, maar wel de hele route doen. D.w.z. Van huis naar Canterbury en daarna via de uitgetekende route naar Rome stappen.
Vandaag hoef ik niet vroeg uit bed om de trip te vervolgen. De eerste bus terug naar het eindpunt van gisteren gaat pas rond het middaguur.
Na de start ruil ik al gauw de GR 122 voor de GR 128.
Meteen komt ook het kasteel van Laarne in zicht. Het kasteel is een van de best bewaarde waterburchten van België.
Het straalt macht en ridderlijkheid uit en is gelegen in een zeer mooie omgeving. Heerlijk om hier te mogen lopen.
De weg gaat verder langs weilanden en onverharde paden. Onverhard is op sommige momenten "hard" uitgedrukt. 100-den meters lang weet ik niet waar ik mijn voeten moet zetten om niet te verdwijnen in de blubber. Holle wegen zijn net modderstromen...
Maar ook kom ik nog mooie natuurpareltjes tegen, al moet ik er soms een stukje voor omlopen. Een natuurgebiedje met plankenpaadjes maakt mijn dag weer al geslaagd.
Als ik de rand van Gent nader, valt het nat voor een hele maand op een kwartier uit de hemel. Een hoosbui geeft me net de kans om nog een regenjas aan te trekken. Schuilen om een natte broek te vermijden is er echter niet bij. Na een rondje in het even pittoreske Begijnhof van Gent is de broek droog genoeg om de trein naar huis te nemen vanuit de Dampoort.
Zo'n 1900km lang, van Canterbury in Engeland, via Frankrijk en Zwitserland naar Roma in Italië.
Mijn bedoeling is weekends, korte vakanties enz aan dit plan te wijden aangezien een echte pelgrimage van enkele maanden, voorlopig, alleen maar een droom zal blijven. Toch wil ik vasthouden aan dit concept. Ook wil ik van thuis uit vertrekken, maar wel de hele route doen. D.w.z. Van huis naar Canterbury en daarna via de uitgetekende route naar Rome stappen.
Vandaag hoef ik niet vroeg uit bed om de trip te vervolgen. De eerste bus terug naar het eindpunt van gisteren gaat pas rond het middaguur.
Na de start ruil ik al gauw de GR 122 voor de GR 128.
Meteen komt ook het kasteel van Laarne in zicht. Het kasteel is een van de best bewaarde waterburchten van België.
Het straalt macht en ridderlijkheid uit en is gelegen in een zeer mooie omgeving. Heerlijk om hier te mogen lopen.
De weg gaat verder langs weilanden en onverharde paden. Onverhard is op sommige momenten "hard" uitgedrukt. 100-den meters lang weet ik niet waar ik mijn voeten moet zetten om niet te verdwijnen in de blubber. Holle wegen zijn net modderstromen...
Maar ook kom ik nog mooie natuurpareltjes tegen, al moet ik er soms een stukje voor omlopen. Een natuurgebiedje met plankenpaadjes maakt mijn dag weer al geslaagd.
Als ik de rand van Gent nader, valt het nat voor een hele maand op een kwartier uit de hemel. Een hoosbui geeft me net de kans om nog een regenjas aan te trekken. Schuilen om een natte broek te vermijden is er echter niet bij. Na een rondje in het even pittoreske Begijnhof van Gent is de broek droog genoeg om de trein naar huis te nemen vanuit de Dampoort.
zaterdag 21 november 2009
La Via Francigena: Sint-Niklaas - Laarne
Het plan om eens iets groots aan te pakken is vandaag schuchter ten uitvoer gebracht.
La Via Francigena is een pelgrimsroute zoals die naar Santiago di Compostella.
Zo'n 1900km lang, van Canterbury in Engeland, via Frankrijk en Zwitserland naar Roma in Italië.
Mijn bedoeling is weekends, korte vakanties enz aan dit plan te wijden aangezien een echte pelgrimage van enkele maanden, voorlopig, alleen maar een droom zal blijven. Toch wil ik vasthouden aan dit concept. Ook wil ik van thuis uit vertrekken, maar wel de hele route doen. D.w.z. Van huis naar Canterbury en daarna via de uitgetekende route naar Rome stappen.
Vandaag vertrok ik thuis en volgde de Streek-GR Reynaertroute een tijdje. Omdat deze zwaar afbuigt naar het noorden moest ik deze al gauw verlaten. In het begin natuurlijk allemaal bekend terrein. De Belseelse dorpspomp stond mooi te pronken in het ochtendzonnetje. Bij het passeren van de sporthal van Sinaai zat er een Gorilla achter de tralies. Met een triest gezicht staarde hij me aan. Ik kon hem natuurlijk ook niet helpen, maar dacht toch wel dat ik evenzeer snakte naar die vrijheid. Dat gevangen gevoel... Daar willen we nu juist van weg, hé?
Ik zocht mijn weg naar de GR 122 in Moerbeke. Verrassend ging het langs zeer mooie plaatsen, ook wel een handje geholpen door het prachtige najaarsweer. Via kleine paadjes, langs de Linieweg, stootte ik op de Kruiskapel in Eksaarde. De Kruiskapel of Verre Kapel werd gebouwd in 1632 op de plaats waar volgens de legende in 1317 twee miraculeuze kruisbeelden werden gevonden. In Doorslaar werd de dorst me te veel en besloot ik even gebruik te maken van het aanbod in Café 't Smisken. Dit stemmig cafeetje gebied je niet te "zagen" met de grote boomzagen boven de tapkast, maar pinten te "vragen". De muren hangen er vol met antieke metalen reclamepaneeltjes. Terug naar de jaren '60....
Daarna kan ik weer verder langs velden en weilanden. Als rond vijven de schemering invalt, beklaag ik me dat ik mijn tent niet heb meegebracht. Mogelijke bivakplaatsen bij de vleet. Net voor Laarne stuit ik op de drukke verkeersweg waar ik een bus kan nemen richting Gent om de nacht thuis door te brengen.
La Via Francigena is een pelgrimsroute zoals die naar Santiago di Compostella.
Zo'n 1900km lang, van Canterbury in Engeland, via Frankrijk en Zwitserland naar Roma in Italië.
Mijn bedoeling is weekends, korte vakanties enz aan dit plan te wijden aangezien een echte pelgrimage van enkele maanden, voorlopig, alleen maar een droom zal blijven. Toch wil ik vasthouden aan dit concept. Ook wil ik van thuis uit vertrekken, maar wel de hele route doen. D.w.z. Van huis naar Canterbury en daarna via de uitgetekende route naar Rome stappen.
Vandaag vertrok ik thuis en volgde de Streek-GR Reynaertroute een tijdje. Omdat deze zwaar afbuigt naar het noorden moest ik deze al gauw verlaten. In het begin natuurlijk allemaal bekend terrein. De Belseelse dorpspomp stond mooi te pronken in het ochtendzonnetje. Bij het passeren van de sporthal van Sinaai zat er een Gorilla achter de tralies. Met een triest gezicht staarde hij me aan. Ik kon hem natuurlijk ook niet helpen, maar dacht toch wel dat ik evenzeer snakte naar die vrijheid. Dat gevangen gevoel... Daar willen we nu juist van weg, hé?
Ik zocht mijn weg naar de GR 122 in Moerbeke. Verrassend ging het langs zeer mooie plaatsen, ook wel een handje geholpen door het prachtige najaarsweer. Via kleine paadjes, langs de Linieweg, stootte ik op de Kruiskapel in Eksaarde. De Kruiskapel of Verre Kapel werd gebouwd in 1632 op de plaats waar volgens de legende in 1317 twee miraculeuze kruisbeelden werden gevonden. In Doorslaar werd de dorst me te veel en besloot ik even gebruik te maken van het aanbod in Café 't Smisken. Dit stemmig cafeetje gebied je niet te "zagen" met de grote boomzagen boven de tapkast, maar pinten te "vragen". De muren hangen er vol met antieke metalen reclamepaneeltjes. Terug naar de jaren '60....Daarna kan ik weer verder langs velden en weilanden. Als rond vijven de schemering invalt, beklaag ik me dat ik mijn tent niet heb meegebracht. Mogelijke bivakplaatsen bij de vleet. Net voor Laarne stuit ik op de drukke verkeersweg waar ik een bus kan nemen richting Gent om de nacht thuis door te brengen.
vrijdag 26 juni 2009
Abonneren op:
Posts (Atom)
